bł. Edmund Bojanowski

Urodził się 14 listopada 1814 r. w Grabonogu koło Gostynia w Poznańskiem. Jego pochodzenie to typowa ziemiańska rodzina polska, głęboko religijna i mocno zakorzeniona w tradycjach patriotycznych.

Życie Edmunda przypadało na bardzo trudny okres w dziejach Polski.

Edmund Bojanowski nie cieszył się dobrym zdrowiem, był wątłym i chorym mężczyzną. Ze względu na stan zdrowia nie mógł chodzić do szkoły. Pierwsze nauki pobierał w domu, a jego nauczycielem był ks. Jan Siwicki. To właśnie dzięki niemu młody Bojanowski nauczył się miłości do wiary Katolickiej, ojczyzny i do drugiego człowieka, zwłaszcza cierpiącego.

Kolejnym etapem jego życia był okres uniwersytecki, w którym Edmund pogłębiał swoje zainteresowania humanistyczne. Bojanowski dał się poznać jako dobry literat i publicysta.

Edmunda Bojanowskiego cechowała niezwykle żywa wiara, a wraz z nią szła wielka ufność pokładana w Bogu oraz szczera i bardzo gorąca miłość Boga i wszystkich jego spraw.

Edmund od młodych lat chorował na gruźlicę a jego stan zdrowia szybko się pogarszał.

Ok. roku 1840 powrócił do rodzinnego Grabonoga i rozpoczął działalność jako członek wydziału literackiego w Kasynie Gostyńskim. Działalność ta polegała na zakładaniu bibliotek - wypożyczalni w okolicy Gostynia.

W roku 1849 przyczynia się do powstania tzw. Instytutu w Gostyniu - w gmachu po rozwiązanym przez władze kasynie. Była to ochronka - przytułek dla sierot po zmarłych na epidemię cholery rodzicach. On sam starał się zorganizować sierotom jak najlepsze warunki życia. Jego pasją stało się wychowywanie dzieci.

Realizację zamierzeń wychowawczych powierzył nie zgromadzeniu zakonnemu ale dziewczętom spośród wiejskiego ludu. Obdarzony talentem pedagogicznym umiał wpoić w ochroniarki głębokie zrozumienie oraz umiłowanie dla sprawy i uczynił z nich doskonałe wychowawczynie dzieci wiejskich.

Miały być one według Edmunda Bojanowskiego pionierkami oświaty wśród ludu. Chciał je także uczynić "kapłankami" pełniącymi swą służbę przy maluczkich z miłością i poświęceniem. Dlatego też postanowił założyć zgromadzenie zakonne.

Tak więc 3 października 1867 r. Służebniczki złożyły po raz pierwszy śluby zakonne.